Boyz! Woensdag viel het weer mee. Wel veel nachtvorst, maar overdag dooi, niet te veel neerslag en zelfs wat zon. Donderdag idem dito: een stuk beter dan het weerbericht deed verwachten. De verwachting voor vandaag is een drama: veel regen, vrij forse wind, wél een paar graden boven nul, misschien sneeuw in de middag. Ik heb een visafspraak met Antonio Montes.

Die man heeft speciaal vrijaf genomen, hij wérkt namelijk, een zeldzaam verschijnsel dezer dagen. Ik stuur ‘m een mailtje met de niet rooskleurige weersvooruitzichten. Hij reageert enthousiast. Wie ben ik om deze broze zeepbel door te prikken met tegenwerpingen en nóg meer waarschuwingen? We gaan!

Afspraak is half tien bij de 3e Merwedehaven te Dordrecht. ‘s Ochtends regen op de ruiten. Toch valt Windguru me nog mee en ook Buienradar laat zien dat de wolkenvelden maar nét over Dordt lopen. Alles verloopt verder voorspoedig en ik ben op tijd bij de helling. Op de helling staat een tankauto spuitgrit voor staalbewerking richting fabriek te lozen. Dat zoiets via een helling moet! Beetje vreemd. Er is nog net ruimte om m’n boot te traileren...

Daar is Antonio ook al, die heeft hier vast al vanaf half negen staan wachten... Met de nieuwe rollen loopt de boot van de trailer als een granaat. Het nieuwste: rollendiefstal! Je loopt kans dat er zomaar een wiel van je trailer verdwijnt, dat het neuswiel er onderuit gehaald wordt, dat de stangen en de balk van de achterverlichting gestolen wordt, dat de lier verdwenen is en nou dus ook nog de rollen. Dat komt omdat harde, kwalitatief goede rollen nogal duur zijn: veertig euro minimaal per stuk. Maar ja, in welk land leven we eigenlijk? Voormalig Joegoslavië, Polen, Nigeria?

Het regent bij het afhalen van het dekzeil, het regent bij het inladen van de boot, het regent bij het wegvaren. Gelukkig niet echt hard, maar de regen is toch echt regen. Op de hoek van de haven en de Merwede gaan we beginnen. Ik zet een fireball op en monteer voor Antonio een klein voorntje op een dropshothaakje en een dubbelle grub  erboven, op de 2e haak. Het waait flink, maar het is te doen. De stroom mag er ook wezen, naar schatting zo’n 10 km/u. Ik laat de boot gewoon meedriften en we houden goed bodem. Diepte een meter of zes, zeven. Binnen tien minuten ben ik de fireball kwijt aan een obstakel. Het manouvreren op de elektro gaat moeizaam, is de accu wel goed vol?

De capuchon van mijn dure Sundridge drijfpak is een kreng. Jullie kennen dat: veel en veel te groot, wanneer je het touwtje strak trekt, valt de bovenrand van de capuchon over je ogen, tot bij je mond, waardeloos. Maar koud heb ik het niet! We doen de rietkant aan de overzijde, de spoorbrug, ik raak nog een keer de fireball kwijt achter een bolder omdat de elektromotor soms niet goed reageert. Ergens achter de spoorbrug zit een diep gat, meter of tien. Dit moet het zijn! Nee, niets. Wat is dat toch met die elektro? Het lijkt wel op een draadbreuk in de toevoerkabel. De regen wordt niet minder. In de verte nog veel meer dreigend grijs. Geen streepje licht te bekennen. We gaan weer eens naar de overkant. Hier is het wat dieper, maar ik kom maar niet boven de 7 meter. Ik houd het gevoel dat de vissen zo diep mogelijk liggen. Het vrachtverkeer is hier wel een stuk minder dan bij Zwijndrecht. Ik vis nu met een dubbele drop en 30 gram lood. Geen tikje.

Was het vandaag maar zulk weer! Dit is Antonio in betere tijden...

Het gaat harder regenen en ook harder waaien. Ik besluit om weer aan hoger wal te gaan vissen, beetje uit de wind. Maar hier is het weer minder dan 5 meter diep. Gelukkig komt de brug voor de N3 er aan. Hoopvol kloten we rond. Niets. Montes begint tekenen van onderkoeling te vertonen. "Viva Espâna!", zing ik zeikerig. Naar de andere kant van de brug, daar is nog een kleinere onderdoorgang en een fors in het water staand stenen blok, ongeveer zoals bij de Haringvlietbrug. Oeps, sterke stroom hier! En de kleine doorgang blijkt erg ondiep. Waar het wel diep is, valt nauwelijks te vissen door de stroom...

Oh jezus, daar is Rijkswaterstaat ook al, vlakbij! En we mogen natuurlijk nooit niet onder deze brug vissen... Maar de RW mannen houden het liever droog en varen fluitend voorbij. Het regent hard. Ik heb geen zin meer om tegen de wind en de regen in te varen, richting Zwijndrecht. “Ik ga terug”, zeg ik tegen de verkleumde Spanjaard. “Ja, stoppen!”, antwoordt die. Ha, daar heb ik op gewacht! Nokken, en wel meteen!
Ik vaar volgas terug naar de 3e Merwedehaven. Da’s toch nog weer verder dan ik dacht, we hebben een flink eind afgelegd, zo met de stroom mee. Het valt me voor de zoveelste keer op dat de boot niet loopt zoals ie zou moeten. Eerst dacht ik dat het aan Gerrit lag, die weegt ver over de 100 kilo, en dan reken ik z’n loodkoppen niet eens mee. Maar Antonio weegt stukken minder en ik voel ook nu de boot worstelen om goed in plané te komen, en dat lukt niet. Stroom tegen, dat wel, maar of dat het is?

Eindelijk de haven. Montes springt van boord, zo de plomp in. Hij draagt sportschoenen zie ik, geen laarzen! Dat wordt dan nog een mooie longontsteking! Dagje vissen, heb je ook wat! Hé, ik merk dat het water achterin de boot boven de vloer uitkomt! En ik had al een keer gepompt toen een fel slepertje een plens water over de boeg gooide. Pomp aan. Opruimen. Regen, nog immer. Ik voel dat mijn kruis toch maar mooi nat is! Is dat dure pak nou al lek? Ik laat het Bartje met vork en mes opvreten! “Oe Jáán, daas toch zo’n goeien páák vààn den Zúúndriedsj!” Moord.

Traileren. Gaat prima. Uitladen en inladen, alles druipt. Bij het uittrekken van het Sundridge overlevingspak zie ik dat de voering van de broek over een flink deel gescheurd is, de naad ligt open. Kwaliteitje meneer! Met mijn kruis valt het mee, althans visueel. Geen donkere vochtplekken. Wel een nat gevoel. Misschien is het toch wel condens? Mannen, laat die flauwe grappen achterwege, ja? Antonio en ik spreken af dat als we een koffieshop - een echte - tegenkomen we samen nog een bakske gaan doen. Maar mijn TomTom stuurt me al snel een andere kant uit dan de doornatte Antonio. Stom nemen we afscheid, triest zwaaiend. Ik bedenk me da’k geen photos genomen heb. Vergeten. Nou ja, anders was mijn toestel naar de haaien geweest met al die nattigheid. Hoe een verregende visdag er uit ziet weten de jongen zo ook wel.

Tjongejonge, wat een waardeloos begin van het nieuwe jaar. Hopeloos weer, de temperatuur schiet op en neer - op en neer -, en de wind draait nog per dag als een kermisattractie in het rond. Wat moet dat worden? Kan ik volgende week een sessie schrijven? De heren bemerken het vanzelf.

Inmiddels wens ik u een strakke lijn toe én een welgemeend Petri Heil!

Jan Junge

NB. Misschien is het raadsel van de elektromotor opgelost. Ik heb de schroef er afgehaald, en ja hoor, dyneema rond de as. En diep ook, gedeeltelijk in de nylon bus. Toch lijkt er geen water in de motor te zitten, er lekt niets uit, althans. Morgen dealer Ed eens bellen of ie toch open moet. De motor!. Dwaas trouwens dat er geen betere bescherming tegen lijn op die as zit. Daar is best iets voor te bedenken. Ik ga in ieder geval nog een rvs ring op de as voor de dichting monteren.

Bron: Jun Junge
© Onderlijnenvooropzee.com