Gentz! Best aardig weer, relatief gezien. Jammergenoeg blijkt ‘mijn’ haven nog potdicht, tenminste de binnenhaven waar de helling op uitmondt. De toevoersloot was maandag al brandschoon. Nou wil ik eventueel best met bijvoorbeeld een bijl die 50, 60 meter ijs doorklieven, maar varen in ijs in een haven is volgens Gerrit Hooijmaijers ten strengste verboden omdat dit schade aan de boten kan opleveren. Nou moet havenmeester Rini H. mij maar eens vertellen of dit waar is. Gerrit kennende denk ik dat het wel zal kloppen.

Gerrit – waar ik het net over had – vertelde dat ie samen met ‘de Leermeester’ goed had gevangen op de Oude Maas. Juist ja, dat water waar d’n Gerrit nooit meer zou gaan vissen! Nooit niet! Gerrit had er 8, de Leermeester 11, die maakte z’n naam weer waar. Met nog een exemplaar van boven de 80 cm als bonus! Nou moest Ineke invallen in de apotheek, dus ik er toch ook maar weer heen. Met Leo. Die daarmede Lichaam en Geest toch maar weer gratis een dagje aan de Wetenschap ter beschikking stelt.

Half tien bij de helling te Zwijndrecht. Die helling ligt aan de Lindtsedijk. Nou is er iets vreemds met die Lindtsedijk. Die dijk is lang. Je rijdt ‘m een eind af en plots sta je als het ware in het weiland. Bij een soort sluis. Maar geen helling. Kijk je nou op het naambordje dan zie je dat je op de Geerweg bent beland. Hè, hoe kan dat nou. Terug...

Na een tijdje rijd je plots weer op de Lindtsedijk. Maar alweer, geen helling. Ik zal jullie 'het Geheim' verklappen. Als ik er goed over nadenk, geloof ik dat ik er al een keer eerder over uitweidde, maar is dat erg? Dat dacht ik ook niet! Asju nou heel goed oplet, dan zie je dat er ergens in het, brede gepolijste lint van die voor je uitgestrekte dijk links een klein zijweggetje zit. Een van de talloze zijweggetjes die naar allerhande loodsen en bedrijven lopen. Dat zijweggetje - dat haaks op de dijk staat - da’s nou de voortzetting van de Lindtsedijk. Logisch toch? Omdat er reeds tienduizenden zoekers in het ongerede zijn geraakt, zou je zeggen dat de Gemeente er een groot bord bijzet, op die afslag, met een witte pijl erop 'LINDTSEDIJK'. En meteen op het vervolg van de weg ook maar een bordje Geerweg. Dat je dus kunt zien dat die weg zomaar van naam verandert. Maar dat doet de gemeente Zwijndrecht niet. Van de Gemeente Zwijndrecht mag iedereen doodvallen. Hahaha, leuk!

Kortom, Leo belt. “Jan ik sta in het weiland!”. Meteen schiet me te binnen wat me eerder ook overkwam. “Gewoon terugrijden tot van Leeuwen Buizen en vlak daarvóór sla je rechtsaf." "Na 300 meter zie je de rivier en zie je mij.” Tien minuten later, toettoet, daar is ie! De boot ligt er al in. Starten. Motorretje loopt goed en blijft lopen. Op naar de Dordtse Kil. Het is fris, maar zonnig. Veel wind staat er ook niet. Ideaal. En nog mooier, er staat veel minder stroom dan maandag op die Kil. We vissen op een stuk met veel stenen. Binnen vijf minuten trek ik de zaak aan gort. Geen probleem, spullen zat. Maar speldjes, die kan ik nergens vinden. Dan moet die flinterdunne lijn maar rechtstreeks aan het fluorocarbon. Mensen, het lukt me niet! Stijve vingers, glad vel, en dan die g..verd... golven. Wip wap. Wip wap. Geen moment rust. Zeker een kwartier worstel ik vloekend met mijn engel, - niet hengel! -, dan probeert Leo het voor me. Ook de getrainde maestro heeft het er moeilijk mee, maar het lukt! “Klaar Jan!” Ik neem de onderlijn blij in ontvangst en staar ongelovig naar het ondersteboven hangende haakje. Verkeerd om! Jankend pleur ik de hengel neer en grijp de stok voor de gewone loodkopshadjes. Dan maar zo...

Sportvisser! Dit ziet er kouder uit dan het is..!

Uur na uur vissen we het water af. Visje, allerlei dropjes, gewone shadjes. Alle kleuren van de regenboog. Tussen de 5 en de 12 meter diep, met de nadruk op rond de tien. Geen tikje! De politieboot vaart in de verte voorbij, Rijkswaterstaat negeert ons eveneens. En wat is het druk! Geen visser te zien, maar elke vijf miunten een boot. Vaak groot. En wat varen ze hard! De vaargeul loopt juist op de betere plekken vrij dicht onder de kant. Wil je op minimaal een meter of acht diep vissen dan zit je al gauw twintig meter uit de kant, en da’s in de vaargeul. Je moet goed uitkijken en goed blijven uitkijken, de boten zijn echt zó bij je. Bovendien, het mag niet, dat vissen in beroepsvaarwater. Heb je pech dan heb je zo een kneiter van een bon te pakken. We moeten dus niet alleen uitkijken naar de beroepsvaart maar ook naar politie en RW. Toch maken we mee dat een schipper wegduwende gebaren naar ons maakt van uit z’n stuurhut: wegwezen jullie! Eén meldinkje op de marifoon en we zijn de sigaar. Vissen, da’s echt één en al ontspanning...

Een gewaarschuwd mens telt voor twee...

Eindelijk, een klein snoekbaarsje..!

Een half uur later weer een flauwe beet. Er is wat gerommel. “Weer zo’n kleintje”,  weet ik. Maar het is best een aardige snoekbaars, zestig cm is ie zonder meer. Ik kan me overigens best voorstellen dat je bij het zien van de foto denkt, 'doet ie dat nou expres?' Maar ik zweer jullie: zo zie ik er uit. Dit keer zat het zo: ik heb altijd ruzie met mutsen. Ze glijden in snel tempo omhoog, voortgedreven door hun eigen beknelling, en geholpen door mijn groot, glad & kaal hoofd. Ze vormen al snel een bespottelijk kalotje op mijn schedel. Je kunt wel aan het aftrekken blijven. Nou had ik ook nog een niet elastische, ruimer vallende muts bij me, en daarmee heb ik dat optrekken geprobeerd vast te zetten, als het ware. Het gevolg hiervan is door kameraad Leo op de gevoelige plaat vastgelegd en ik schaam me nergens over! Het gaat om het innerlijk, vraag dat maar aan mijn vrouw/vriendin! Juist ja, dat zei ik al...

Lekker petje Jan...!

De witte muts met donkergroene bovenkant - op de achtergrond – is van Bartje. Die vist áchter de brug...

Sfeerplaatje - foto Leo -

En toen zagen we dit. En ja hoor, we zaten nét 50 meter uit de oever. Maar de boot vaart onverstoorbaar verder. Opluchting. Maar niet heus. Want de boot stopt. En draait. Jawel hoor, daar komt al iemand naar buiten. Haal de hengels maar in en pak de vergunningen. Een zware man - de Dokwerker van Mari Andriessen - spreekt ons toe: “Ik vinnut niet errug dat jullie hier vissen, - sic! -, maar jullui moet uit de vaargeul blijven, stukkie naar de kant toe, daar zit net zoveel vis, hahaha!”

Ze schijnen nodig te zijn Jan...

“Wat een goed idee!”, knikken we blij. “Doen we!” Gluiperd en Kruiperd, samen in de tobbe. Meteen krijgt Leo een fraaie aanbeet, ik zie z’n stokkie dubbel slaan. Rustig pompt de grijzende Leidschendammer de vis omhoog. Dan veert de stok terug... Dat was geen slechte vis..!

Het is taai. Er komt wat meer wind en de temperatuur loopt wat terug. Weer vang ik een kleintje.

Snoekbaars! Een kleintje...

Bij het onthaken zie ik dat de gezwollen zwemblaas in de bek zit. Dom gooi ik de vis terug. Inderdaad, die komt weer boven. Zou doorprikken van de zwemblaas geholpen hebben?

Weer krijgt Leo er eentje op. Deze is nog forser. Langzaam komt ie mee. Zeventiger? Snoek misschien? En verdomd, als ie bijna boven is, schiet ie alweer los! Ik controleer de haken van Leo’s montage, vlijmscherp! Dit is domme pech...

Ik heb mazzel, krijg nog een exemplaar vast, tikje groter dan de vorige twee, maar groot is anders. Roze is de betere kleur zo lijkt het, hoewel, Leo krijgt z’n twee exemplaren op oranje...

Snoekbaars! Nog steeds klein, maar nu ietsjes groter...

Er komt zo’n fel tankertje voorbij razen. Passeert extra dichtbij. Die dingen varen altijd hard en maken reusachtige hekgolven. Net op tijd weet ik de boeg in de zware rollers te krijgen. Whaps! Daar slaat de breker over de boeg en knalt meteen tegen het achterwerk van de nietsvermoedende ex-aannemer! “Godverdomme natte reet, tweede keer!” Het is helemaal waar. Tijdje terug gebeurde precies hetzelfde. Ik zou liegen als ik zou beweren dat er géén lichte glimlach om m’n mondhoeken speelde, maar ik houd me goed. Leo ook...

Het is na vieren en we hebben het gehad. We zien nog net hoe de politieboot ons 'ongezien' gepasseerd is, hoewel we midden in de vaargeul aan het kloten zijn, kijken de dienders de andere kant op. Mazzel...

We nokken ermee. Het traileren gaat prima, alleen schiet de dissel van de kogel wanneer ik de boot half uit het water heb. Die heeft dus de hele weg - verkeersdrempels en al – voor spek en bonen op de kogel gehangen, alleen door het gewicht van de boot vastgeklemd. Ik herinner me inderdaad iets van ‘n niet helemaal goed omhoog getrokken handgreep, maar óók dat ie mooi ‘kloenk’ deed. Onvoldoende. Het moet ‘klats’ - omlaagspringende handgreep - én ‘kloenk’ - vastschietende vergrendeling - zijn. Trailermannen weten wat ik bedoel. Caravanners ook. En niet te vergeten werkbaksleurders.

Vrijdag weer vissen. Ik denk aan het Haringvliet: den Bommel of Numansdorp. Ik kan nog wel een bemanningslid gebruiken. Opstellen in rijen van vier...

Heren, u hoort er van, zoals gewoonlijk. Ik wens u een Petri Heil en Goede Vangsten!

Jan Junge

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com