Maatjes! Goed weer, boven het vriespunt, nog wel een flinke wind: 3-4, maar geen neerslag. Eens kijken of de helling te Raamsdonksveer te gebruiken is. Dit keer levende visjes mee! Maar eerst belt Gerrit. Die is door zijn rug gegaan en kan niet mee, maar wel nog even het allerlaatse nieuws! Een van z’n vismaten is op de helling van Zwijndrecht ten onder gegaan!

Ten gevolge van ijsvorming werd de auto achter de trailer aan de helling afgetrokken, zó het water in! En ja, dan komt er dus gelijk een tanker aan met 25 km/u en de golven beuken de boot nog eens lekker tegen de achterkant van de auto... Er moest een takelwagen aan te pas komen om het zaakje op het droge te krijgen.

Een mooie binnenkomer voor mij! Ik ga op weg, bezem in de wagen voor de sneeuw, maar eerst langs de Boerenbond om strooizout te kopen. Dat is dus op. Maar op Raamsdonksveer hebben ze nog wel. Nou ligt die BB in R’veer heel afgelegen en ik verdwaal. Boterblomme, rhododendrons! Eindelijk daar is ie. Ik koop twee emmertjes met 7,5 kilo. Ik kom maar met de grootste moeite uit de sneeuw op de parkeerplaats. Van die brede banden dat is met sneeuw helemaal niks. Vooral niet als ze voor 2/3 op zijn...

Naar de haven. Ik open de poort, maar kom gewoon de stoep niet op met de auto. M ligt dubbel. Dan maar eerst even kijken hoe of het er bij ligt, binnen. De parkeerplaats ligt vol sneeuw, 30 cm hoog, onaangetast. En de haven ligt potdicht! Kmot janku. Daar ga je met je emmertjes zout Junge..!

Daar ga je met je emmertjes zout Junge..!

Ik bel d’n Gerrit of ie ook nog open hellingen weet. Volgens Gerrit is Numansdorp het veiligst, het zal er ook best wel druk wezen. Met een aanloop de stoep op en het haventerrein in. Ik koppel de trailer aan. Maar ik heb geen schijn van kans om weg te komen. Ik verzet de trailer met de hand om een gunstiger wegrijhoek te krijgen, maar ook nu slippen de voorwielen machteloos door. Vergeet het maar...

Maar eens even naar Fauna om uit te huilen. Nee Gerrit, de reeltjes zijn er nog niet. Ik krijg zomaar een licht beschadigde Fox Luc Coppens van een klant aangeboden. Die klant kent Gerrit ook. “Asde ook zoonen kloppert zijt dan krijgde dien engel nie!”. Bart begint gelijk te lullen over dat dozijn dat ik toen meenam, en die twintig daar en de vijftien zo. Met moeite houd ik de gratis stok binnenboord. “Niex voor jou Jungen”, zegt den Baartjes, "die Coppens ies veels te liecht en te slaap voor oe, beter haalt Peter nen dertig centimeter vaan t toopsku." "Bij deze Peet", als je weer eens tijd hebt.

Ik vraag of het nog wat is bij de centrale, maar daar was Bart maandag al en het was waardeloos. We lullen nog gezellig wat met onzen ‘Jo Plumeau’. Hij heeft het heel druk met inventariseren en kan dus - helaas helaas – nog steeds geen dreg(gen) voor me aankleden.

Jo ‘Plumeau’ in ernstige modus...

Jo is als een vulkaan: lekker lui liggen roken en iedereen zeggen: ‘kijk hij werkt!’

Ik ga maar eens naar het kanaal op het kanaleneiland waar Patrick, de zoon van Gerrit, woont. Ook hier ligt de sneeuw nog heel dik, maar het water is tenminste voor een deel open. Eerst het druppelreeltje - dat ik via Gerrit kocht - eens ingooien. Gaat goed, loopt licht, maar plots breekt de lijn bij een inworp. Een lus heeft de zaak plots geblokkeerd. Weg plug...

Het is nog een heel gepluk om de knoop er uit te krijgen en ik ben genoodzaakt om flink wat meters lijn af te trekken. Ik loop even naar de auto om een beter peuteraartje op te snorren. Ziezo. Maar als ik de hengel pak, klopt er iets niet, wat is dit nou weer? Dan merk ik dat de spoel draait, er zit iets aan de lijn! Ik kijk op en zie vijftig meter verder een bouvier met een dame lopen. Nééé hè! "Stop!", brul ik. "Blijf staan! Jullie zitten in de lijn!" En verdomd hoor, de hond zit er in. Niets meer aan te doen, kris kras loopt de rode draad over de vacht. Ik knip het beest vrij, ondertussen woedend monkelend dat dit me ‘veertig euro’ gaat kosten. Ik let maar niet op M die paars aangelopen in de sneeuw spartelt...

“Ja meneer, het is hier vrij wandelen met de hond, u kunt in het vervolg beter ergens anders uw lijn doen!”. “Hondeneigenaars zijn naaste familie van God en mogen altijd alles!” “Ik probeer u alleen maar te helpen dat het u straks niet nog eens veertig euro kost.” “Alles moet wijken voor honden, de hele sneeuw hier is ondergescheten, het is altijd ‘moet u maar ergens ánders wandelen, fietsen, schaatsen, tuinieren, autorijden’. Honden zijn heilig!”

Ik heb gewoon ongelijk, maar er stevig de pest in. Weg plug, weg lijn. Ik stap in en start, maar Godallejezus, wéér kom ik niet weg, tenminste niet achteruit. Vooruit pakken de wielen wel. Dan maar even over de stoep. Bhaammm! Godverdommedegodverdomme! Ik stap uit. Er ligt een stuk zwart plastic in de sneeuw. Naast een paaltje! Een totaal onnodig paaltje. Het plaatsen van paaltjes, dat is óók een Nederlandse ziekte. Zoals een vlieg zwarte stippen op wit behang poept, zo stipt de Nederlandse wijkplanner volautomatisch paaltjes op z’n planbord. Als de man ’s ochtends wakker wordt, wat heeft ie dan? Juist!

De schade is weliswaar niet heel diep, maar behoorlijk uitgebreid. De spoiler is beschadigd, de nummerplaat heeft een forse deuk, de nummerplaathouder is beschadigd, de motorkap heeft een moet aan de onderkant en er ligt een stuk grille uit. Maar dat is waarschijnlijk wel weer vast te klikken. Hoop ik...

Nederland ten voeten uit. Overal paaltjes...

Wat een zeldzame balendag. En voor de 7e zie ik geen water meer. Ik ga uithuilen in New York, samen met Ineke natuurlijk. Mijn Heren, ik wens jullie veel bétere dagen toe en veel bétere vangsten. Het was zwák dit jaar. Volgend jaar beter!

Mooie Kerst en een Prima Jaarwisseling! Buigende stokken!

Jan Junge

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com