Friendz! Mooi weer, geen regen, weinig wind. Wel koud, lichte nachtvorst, graad of 4-5 overdag, hopelijk... Ik ga naar de Haringvlietbrug, kan ik wat experimenteren met nieuwe stekken nu het niet zo hard waait. Bovendien heb ik ook de ‘baarshaven’ van Numansdorp nog. Ik neem hele spieringen mee, wel vrij groot, om te fireballen.

Ik vertrek om half acht. Boot ophalen en vooruit met de geit. Ik tjoek flink door, zondagochtend vroeg verwacht ik geen politie. Honderdendertig rijd ik. Ik ben er al nu een half uur. Maar ik weet niet wat ik zie! Ik had wel verwacht dat er wat meer volk zou zijn op zondag, maar dit? Minstens vijftien auto’s staan er al. En achter me doemen er nieuwe op. Jezus wat een kermis! En wat een baggerzooi.

Ik maak de boot klaar en kan toch nog redelijk vlot traileren. De helling is erg vlak, dus ik duw me hier het apelazerus om de boot van de trailer af te krijgen. Goed dat er nieuwe rollen op komen, want dit gaat eigenlijk te zwaar. Ik zet mijn rug onder de boeg en zet met met mijn armen af op de koffer van de auto. ‘Kloenk!’, hoor ik en gelijk schiet de boot een stukje omhoog. Maar er klopt iets niet! Ik kijk omlaag en zie dat ik de dissel van de kogel getrokken heb! Dat kan helemaal niet! Dat mag helemaal niet! Hoe kan dat?

Ik herinner me dat ik bij het vastzetten op de kogel problemen had met de ontgrendel-hendel. Die trek je omhoog, en als het goed is, dan klikt ie zichzelf in de hoge stand vast. Breng je nu de dissel op de kogel dan slaat de hendel met een klap dicht, en zit de kogel vastgeklemd. Maar de hendel bleef niet goed omhoog staan – vermoedelijk omdat ik de dissel niet ver genoeg omhoog draaide -  en toen heb ik ‘m maar op de kogel laten vallen, nadat ik de voorpoot heb losgedraaid. Klonk!, hoorde ik, en ik heb nog een keer de dissel hard omhoog getrokken. Zat vast. Maar niet heus! Zoiets deed ik vroeger ook wel eens, maar dat is dus echt een verkeerde methode. Er is er maar één goed en dat is de klassieke waarbij de hendel uit zichzelf terugkleunt. Dat de trailer onderweg niet is losgeschoten is echt een wonder. Ik herinner me nog een verborgen verkeersdrempel vlak bij de brug, die nam ik veel te snel. Whoeps, klapkloenk, achter me. En toch niet losschieten. Zegt tussen haakjes trouwens wel wat over mijn berekracht dat ik ‘m loskreeg...

Tja, nu kost het extra veel moeite om de boot van de trailer af te krijgen, ik moet de dissel eerst met het voorwieltje omhoog brengen maar nu hangt de trailer alleen nog met de veiligheidskabel aan de auto. Lastig. Maar het lukt, ik ben nog net niet overleden. Mompelende mannen kijken waarom het zo lang moet duren. “Laten jullie dan %$#*& zelf je klauwen wapperen!”, brul ik woest. Vissers, vrienden voor het leven. Geintje hoor...

Zwetend als een gek het ijskoude water op. Ziezo, eerst maar eens een ‘GulpAlive’ op de shad gezet. En weer proberen rond de eerste pijler. Er liggen maar een bootje of vier rond de brug, valt mee. En er staat niet meer dan een lichte kabbel, prima. Bovendien is de hemel van dat lichte blauw dat je alleen in de winter ziet. Ook mooi. Ik ben een tijdje bezig wanneer ik vlak naast zo’n joekel van een houten bolder vastloop. Maar net als vrijdag blijkt er leven onderaan de lijn te zitten. Iets groots! Plop-Los! Verdomme. Onderste shadje geweest, daar zat een gewone spiering op, geen GulpAlive. Ik vis ijverig verder. Een duo dat een honderd meter verderop bezig is, zie ik ook al geen vreemde acties uitvoeren, kennelijk vangen ook zij niets...

Ik zet er maar eens even de fireball op. De spiering is minstens vijftien centimeter, en dat vind ik groot voor snoekbaars. Maar ik heb geen kleinere. Het vist eigenlijk makkelijker dan de dubbele shad, dat trekt toch wel flink op tien meter diepte. Ik vis een 28 grams fireball, de zwaarste die ze bij Fauna verkopen. Nou ja, ze zijn er wel zwaarder, maar daar zitten haken aan, dat wil je niet weten zo dik...

Na een half uur ga ik een paar pijlers verder vissen. Ook niets. Verder naar de overkant. Maar daar waait het toch nog behoorlijk, onrustig, maar het gaat. Ik pak de dropshotstok weer en doe er een flinterdun, lang shadje aan van Bennie Muizelaar, zwart met zilver + spierinkje. Er boven iets groen/geels met GulpAlive. Het wordt drukker. Ik bevind me tussen een bootje of zes. Toch krijg ik een ‘vastloper’, zo’n beet die je niet voelt. Naarmate de vis meer omhoog komt, vecht ie harder, moet een goede wezen. Klopt, het is een zestig-plus snoekbaars. Met een pens zo dik als een mannenkuit..!

Ik pak ‘m achter z’n kop, maar hij geeft een rotklap en meteen is alles eraf! 30/00 Fluorocarbon als naaigaren doormidden. Daar word ik knap flauw van. Eerst een metersnoek naar de kloten en nu dit weer. Ik weet niet eens meer waar ie op had aangebeten, ik dacht op de Muizelaar, maar ben niet zeker. Nieuwe onderlijn, shadjes, plus lood erop. Ik vis nog een uur en ik krijg nog één tik. De mannen om me heen vangen zo te zien ook vrijwel niets. Ik heb welgeteld één snoekbaarsje zien landen. Het vervelende is dat de wind aan het toenemen is. Het is nu doodgewoon drie en ik krijg af en toe een klets water over de spiegel. Ik ga maar eens naar den Bommel, daar proberen...

Ik brul richting eiland Tiengemeten. Vorige keer zat ik te ver rechts en kwam ik verkeerd uit. Dat gaat me dit keer niet gebeuren. In de verte zie ik een flauwe streep land, dat moet ongeveer den Bommel zijn. Ik koers er schuin op af, het gas driekwart open. Plotseling een rotklap en ik zie de motor achter me naar voren klappen. Gotverdegotver! Krijg nou toch de pleuris zeg! Hoe kan dit nou weer! Ik verwacht een kromme schroef, maar nee, alles loopt en draait nog goed. Maar de dieptemeter geeft een halve meter water aan! Wanneer ik nauwkeuriger kijk, zie ik wel ergens een dikke houten paal. En het lijkt alsof er een bord op zit. Ik koers voorzichtig op de paal af. Kloenkklonkdonk! Jezus, stenen, wegwezen...

Dan zie ik hier en daar nét een piepkleine onderbreking in de kabbel. Er ligt hier een stenen dam vlak onder het oppervlak! Ik zie nu ook meer palen, op grote afstand uit elkaar, maar ze staan er. En ze staan in een zeer grove halve cirkel van wel een kilometer of meer lang. En ik zit binnen die cirkel! Ik probeer nog twee keer de dam te benaderen, maar geen kans, veel te ondiep. Ik moet er op een redelijk diep punt overheen geschoten zijn. Hoe kom ik hier uit? Ik volg de halve cirkel richting oever, met name omdat ik in de verte een boot met twee man erin zie liggen. Zitten die ook al vast? Of zijn ze aan het vissen? Als het laatste klopt, kan ik er daar uitkomen. Maar het wordt ondieper. Eerst moet de motor in de schuine stand. Als ook dat niet meer kan, klap ik ’m helemaal op en ga verder met de trolmotor. Modder wolkt achter de boot. Wanneer ik naast me kijk, zie ik verdorie gewoon de bodem! Er staat hier haast geen water meer! De boot loopt vast. Ik ben de lul. Daar zit ik temidden van duizenden meters vrolijk kabbelend water. Gevangen..!

Gelukkig heb ik nog een goede ANWB waterkaart van dit gebied. Eens kijken. Ja hoor, het klopt, ik zit vast op de Ventjagers-platen! Maar als ik het goed op de kaart zie, vissen die mannen in een diepe geul, op een tweehonderd meter afstand. Ik probeer de modder naast de boot. Die is stevig., lijkt klei te zijn. Met de roeispaan als steun, stap ik naast de boot. Jezus Leeft! Ik loop op de golven. Wedden dat die vissers even verderop Petrus en Johannes heten? Van mijn gewicht verlost, heeft m’n boot net weer een paar centimeter drijfvermogen. Ik pak het boegtouw en loop richting vissersboot. Het gaat, maar het gaat langzaam. Zeer vermoeiend, want ik heb wind tegen, uiteraard. M knikt instemmend. Tot mijn verbazing nog steeds geen water in de laarzen. M ’s blik verstrakt.

Na een tijdje wordt het water iets dieper. Ik stap weer in en probeer de trolmotor. Het gaat nét, de motor steekt eigenlijk te veel boven water. Meter voor meter ploeter ik verder totdat er weer echt vaart in de boot komt. Goddank! Gered! Ik vaar naar de vissersboot. Plots staat er negen meter water! De mannen kijken onbewogen. “Brengt Mijn Boodschap onder de Mensen”, prevel ik. “Beter éérst op je kaart kijken!”, roept een van de mannen eindelijk wanneer ik vlakbij ben. Ik beland met een bons weer op aarde. Terug naar de Haringvlietbrug. Maar dat valt nog niet eens mee. Verschillende keren loopt de diepte steil op tot minder dan een meter en moet ik een andere koers proberen. Maar uiteindelijk ben ik dan toch definitief op diep water. Later vertelt Gerard Hooijmaijers me dat hij en z’n buurman twéé keer een staartstuk eraf gevaren hebben op dit soort verborgen dammen op het Haringvliet én dat ook zij een keer op deze plaat hebben vastgezeten. Ben dus niet de enige...

Ik besluit maar gelijk door te varen naar de Numansdorper Baarshaven. De wind is gewoon drie, misschien nog wel meer. Binnen is het een stuk rustiger. Ik zet de grote dubbele spinner op en een tweedelig ShadRapje. Het wil niet erg. Pas wanneer ik voor de derde keer – nu met een shadje – langs de palen richting de uitgang trol, - altijd die richting! -, voel ik doffe weerstand. Jawel, een vette baars, centimeter of veertig.

Jawel, vette baars! Centimeter of veertig...

Het lukt me maar niet om er meer van te maken. Terug naar de brug. Inmiddels is een zware, donkere lucht overgedreven, goddank geen regen. Ik probeer het weer een tijdje met de fireball. Maar de twijfel knaagt toch een beetje met die grote spieringen. Ik verwissel de shadjes die ik op de dropshotstok had zitten weer voor de lange dunne zwart-zilveren van Muizelaar en een Finn-Sje. Meteen een aanbeet. Weer niet hard, maar hij hangt. Een aardige snoekbaars van tegen de zestig.

Een aardige snoekbaars van tegen de zestig cm...

Even later weer zo’n slappe ‘vastloper’ en dit keer is het een keihard vechtende baars. Tjonge, wat is ie dik! Het beest meet 45 cm.

Keihard vechtende baars! Het beest meet 45 cm...

Overal om me heen zie ik bootjes die het opgeven. Het loopt kennelijk voor geen meter vandaag. Ik vis nog vrij lang door, maar krijg welgeteld nog één tikje. Ze doen het gewoon niet, ook niet wanneer ik maar eens een paar gewone loodkopshadjes gebruik. Ik ga stoppen. Veel meer wind gehad dan gedacht, en veel tijd verloren op die ondiepte. Weer een heel matig dagje...

Bij de steiger spreek ik de boot voor me aan. Het is een grote Lund, alles erop en eraan. Twee grote kleurenschermen - het lijken wel kleine TV’s! -, 24 volts motoren voor en achter, vier stoelen erin, 70 pk Honda, you name it. Het blijken Belgen. Ze hebben over de hele dag vissen – ze waren er al voor achten - met twee man 11 snoekbaarzen gevangen. En inderdaad, érg slappe beten, het was heel hard werken. Ook de diepte waarop ze vingen, komt overeen met mijn bevindingen, dieper dan 10 meter...

Tja en dan hoor je verhalen over vangsten hier - verleden jaar - van 40, 60, 90 stuks. Twee man! Ik ben al blij met vijf vissen, laat staan tien! Het lijkt wel of overal waar ik kom de vangsten stoppen. Geertruidenberg, de Vest: karperstand sterk uitgedund. Wilnis: karperstand geen schijntje meer van vroeger, snoekvangsten met het jaar slechter. Numansdorp: karpervangsten veel slechter, roofbleivangsten veel minder, snoekvangsten minder. Binnenmaas: karpervangsten vroeger stukken beter, snoekvangsten minder en minder, baarsvangsten slecht. Biesbosch: karpervangsten teruglopend, snoekbaarsvangsten een drama, baarsvangsten stukken minder.

Hoe meer spullen, hoe minder vissen... De Tweede Hoofdwet van Junge...

Mijne Heren, ik wens u betere, véél betere vangsten. Tight Lines!

Jan Junge

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com