Gentz! Echt vroeg opstaan, nou nee, vandaag niet. Koud & mistig overal. Daarmee vallen Zwijndrecht/Dordrecht gelijk af. Ik zal u vertellen waarom. Woensdag zijn Gerrit Hooijmaijers en zijn vismaat bij Dordrecht wezen vissen. Inderdaad, mistig. Maar niet echt erg. De helling wordt gebruikt door 2 Belgen, dus het is even wachten. Daarna vissen, de heren blijven keurig onder de kant, indachtig de avonturen die we bij Zwijndrecht met de waterpolitie hadden.

Het vissen – met de fireball – gaat goed. Maar dan, politie! Alweer. Dit keer is het een marechausseeboot. Ze worden de haven ingeleid, uit de weg van het waterverkeer.

“Wat of ze in de vaargeul deden met die mist, levensmoe?”
“We hebben nooit verder dan 20 meter uit de kant gevist!”
“Nou, dan heeft die schipper die bijna over jullie heenvoer en ons belde zeker twee zeehonden gezien...”
“We weten helemaal van niets, nogmaals, we hebben uitsluitend onder de kant gevist!”
“Waar is jullie radarreflector?"
“?????????”
“Bij mist mag je alleen het water op wanneer je een radarreflector op de boot hebt.”

Bekeuring! En over bekeuringen gesproken, vismaat no. 2 kreeg verleden week een prent voor een brandblusser die dit jaar niet gekeurd was. En nee, dat manometertje dat in het groen staat, dat zegt dus niets, de brandweer dient ieder jaar uw blussertje te keuren en te merken. Dat geldt overigens ook voor het automatische reddingsvest: moet ieder jaar gekeurd. Ik ben zwaar in overtreding...

Enfin, met mist op druk water, niet dus. Ook niet met lichte mist. Achteraf waren het hoogstwaarschijnlijk de twee Belgen die bijna overvaren waren, ga dat achteraf maar eens uitleggen. Bewijzen kun je trouwens toch niets.

Ik ga naar de Binnenmaas. Veilig en Zeker. Tegen tienen lig ik erin. Grinnik... Er staat meer wind, 3 misschien 4, dan ik inschatte - 2 -... Er hangt een lichte mist en het is waterkoud.

Ik begin te droppen rond de steiger en in de haven. Geen tikje. Dan op het diepere water er achter. Geen tikje. Dan slepen met een kleine en met een grote plug. Geen tikje. Ik ga droppen op het diepere stuk bij Maasdam. Niets. Het leven wordt wel wat eenzijdig. Maatregelen zijn nodig. Ik scheur gelijk door naar de Diepe Put aan het andere eind, richting Mijnsheerenland. Daar ligt een bootje, kennelijk een doodazer. Een eind verder, meer onder de kant een ander bootje met twee man erin, zeker doodazers. Ze hebben ‘drie kleintjes’. Leuk die koters, maar hebben de heren ook vis gevangen? Geintje jongens... En er ligt ook een soort jachtje, met... karpervissers? Ze vissen het diepe in, zo te zien.

Ik ga aan het droppicalen. Een dik uur, van diep naar ondiep en terug. Niets. Het blijft koud, het blijft nevelig. Het is toch dieper dan ik dacht, ik kom tot meer dan 15 meter! Ik ga verder trollen bij de haventjes in de buurt. Niets. Iets over één uur komt een begin van zon door. Als die wat sterker wordt, ga ik nog eens droppicalen, nu aan de andere kant van de afgraving. Eén piepklein frummelbeetje. Maar er is leven! En een kwartier later komt dan toch de echte aanbeet. Slap, sloom, ik denk dattie gaat losschieten, maar nee, hij hangt écht. En ja, ook deze gaat meer knokken naarmate ie verder omhoog komt. Het is een aardige snoekbaars, goed dik, zo’n zestig centimeter. Hij komt van ruim dertien meter, maar geen spoor van problemen. Mooi voorin gehaakt. Fotootje en terug.

Ik probeer het nog een half uur, maar ik heb het niet echt naar mijn zin in die harde, koude wind. Ik heb mijn oude Aldi waxjas vervangen door eentje van drie weken geleden, maar die lijkt wel minder warm. Er zitten in ieder geval geen mouwafsluiters met klittenband op zoals bij mijn vorige, er ontbreekt een steekzak-met-rits aan de binnenkant, én – let op! – de vorige had een dubbele rits: een zware voor-rits waar je – net als bij deze – ook nog een flap met drukknopen voor kon sluiten, maar daarachter, daar zat dus nóg een ‘geheime’ rits tegen de tocht. Blijft de prijs van zo’n jasje door de jaren mooi gelijk, krijg je tóch minder...

Terug naar de recreatiehaven. Aldaar weer even gedroppicaald. Niente. Slepen met rubber en met weer een andere plug. Niets. Nog geen baarsje mensen! De wind wordt minder, de zon sterker. Het helpt niet. Ik kom lichtjes vast te zitten met de zware plug. Trek ‘m los - maar krijg nou wat – de lijn breekt zomaar! Gelukkig komt de plug bovendrijven. Ik zie dat de lijn over een kort stukje stevig is gerafeld. Aha! Dat ken ik! Topoog bekijken: Yess! Randje eraf. Ik laat de lijn door een oogje lager lopen, niet mooi, maar best effectief.

Het weer is ietsje zachter geworden.

In wanhoop ga ik nu in godsnaam maar met drie hengels vissen: Links, rechts en eentje in het midden. Molen achter de bank, top net iets achter de motor, dieplopende plug eraan en die twee meter achter de motor laten lopen. Omdat het een dieploper is wil ie meteen lekker diep en dat is natuurlijk ook wel nodig waar het water voor het merendeel minstens twee meter is.

Ik trol weer naar de steiger, ofwel ‘de Boerderij’ bij Maasdam. Geen stootje, geen visser. Tegenover de steiger heb je een ‘buitenhaventje’, eigenlijk niet meer dan twee T steigers met bootjes eraan. Wanneer ik er voorbij trol, hoor ik naast me een vreemd geluid. Ik kijk omlaag en zie de daar liggende hengel schokkende bewegingen maken. Er zal toch niet... Jawel hoor!, snoek óp de schroefwaterplug! Dat maakt veel goed. Geinig. En die snoek, die ken ik. Van de zomer gevangen op dezelfde plaats, met toen nog verse littekens. Aalscholvertattoo.

De wonden lijken achteraf meer op elkaar dan de snoeken... En vers was dat litteken al evenmin. Maar of ze ook te lijden hebben van de aalscholvers!

De foto uit juni.

Ik trol nog wat rond en ga tegen beter weten in nog droppicalen bij ‘de Boerderij’, op het diepere stuk, nou ja dieper, er staat een goede vier meter water. Vroeger ving ik hier baars-bij-het-leven. Geen tikje.
Met drie aasjes achter de boot terug naar de recreatiehaven, het begint te schemeren. Ik krijg geen stootje. Nog even droppen bij de steigers en in de haven. Ook hier hadden we vroeger soms flinke aantallen baarzen. Niets. Misschien moet het kouder worden, de watertemperatuur was 11 graden.

Een zwakke dag zoals zovele. Maar het kan zo’n dag zijn waarop je zo’n monster van 125 cm vangt die hier dood gevonden is met een grote snoekbaars in z’n strot. Hoop doet leven. Leven doet hopen...

Ik wens de heren weer Tight Lines en een Petri Heil,

Jan,

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com